Weet u het nog, waarde burger?
Toen de werkloosheidskassen nog vol zaten, en de ASLK geen museumstuk was in het
Nationaal Archief van Goede Bedoelingen?
Toen men nog sprak over sparen, en niet over \u201cstructurele tekorten\u201d met een glimlach van
2 miljard?
Ach, de zoete geur van nostalgie.
Toen geld nog van papier was, en niet van lucht.
Toen men geloofde dat cijfers iets betekenden, en dat de overheid \u2014 hou u vast \u2014 zuinig kon
zijn.
Maar toen kwam 1974. De eerste crisis. Daar begon het. Het begin van een einde, de
onbekwame gretige staat, zonder visie en strategie, van uitkoop en leeghalen.
Vier jaar na 1970 waarin Belgi\u00eb ontdekte dat bureaucratie vruchtbaar was.
\u201cGaat heen en vermenigvuldigt u, administraties!\u201d riep de overheid.
En ziedaar: gewesten, gemeenschappen, agentschappen, diensten, subdiensten, en een raad
van bestuur per koffiemachine.
E\u00e9n taak? Neen, dat zou te eenvoudig zijn.
We splitsen haar in tien, voegen een directeur toe, een kabinet, een woordvoerder en een
communicatiestrategie.
Zo ontstond het grootste exportproduct van Belgi\u00eb: papieren effici\u00ebntie. Het tijdperk van
kopi\u00ebren en plakken begon, en alles bleef bij hetzelfde naar inhoud buiten uitzonderlijke
kleine anders , afhankelijk van gemeenschap en gewest.
Wat begon als bestuur, werd religie.
De Cultus van de Heilige Ambtenarij.
En ja hoor, geloof loont \u2014 vooral voor wie erin werkt. De tunnel werd langer.
Vandaag telt Belgi\u00eb 1.062.000 ambtenaren.
Dat is \u00e9\u00e9n op de vijf werkenden.
Ter vergelijking: in Duitsland en Nederland blijft dat netjes tussen 10 en 12%.
Maar Belgi\u00eb wil graag uniek zijn. Wij bouwen geen piramides van steen, maar van statuten.
En dat kost wat.
Zo\u2019n 10 miljard euro per jaar, of minstens 2,6% van het BBP, gewoon om het apparaat te
laten draaien dat ons bestuurt \u2014 of althans bestuurt dat het draait.
En dan hebben we het nog niet over de extra\u2019s: maaltijdcheques, huisvergoedingen,
telewerkpremies, representatievergoedingen, en die glorieuze \u201cfunctionele bonussen\u201d \u2014 de
moderne vertaling van \u201cwe belonen onszelf voor het aanwezig zijn.\u201d
De pensioenpot? Die is zo diep dat zelfs Jules Verne er geen roman over durfde schrijven.<\/p>\n\n\n\n
Overheidspensioenen slokken 11,5% van het BBP op \u2014 zo\u2019n \u20ac65 miljard per jaar.
Een indrukwekkend bedrag, vooral omdat de return in dienstverlening zich laat vergelijken
met de wachttijd aan het loket van de NMBS op een regenachtige maandag.
Maar geen paniek!
Het beleid is \u201caan het hervormen\u201d.
Niet door te vereenvoudigen, wel door te herschikken.
Elke hervorming is bij ons een nieuw hoofdstuk in de roman \u201cKafka in Koningskwestie\u201d.
We maken nieuwe regels bovenop oude chaos, met commissies die commissies controleren.
En telkens wanneer iemand vraagt: \u201cMaar werkt dit eigenlijk nog?\u201d
antwoordt de staat met een glimlach: \u201cWe onderzoeken dat in een werkgroep.\u201d
De pensioenhervorming komt eraan.
Ze zal alles beter maken \u2014 vooral het begrotingstekort.
Werken zal lonen, zeggen ze.
Voor wie precies, dat laten we in het midden.
Het is een beetje als een streamingabonnement:
elk jaar betaalt u meer, krijgt u minder, en de reclame (\u201csolidariteit!\u201d) wordt ondraaglijk.
Ondertussen ligt u krom te werken, terwijl de overheid zich krom lacht over \u201convoorziene
kosten\u201d en \u201ctijdelijke maatregelen\u201d.
En als het geld op is, drukt ze gewoon wat bij.
Oplossing gevonden.
Niemand tevreden, maar iedereen betaald.
Zoals Margaret Thatcher ooit zei:
\u201cThe problem with socialism is that you eventually run out of other people\u2019s money.\u201d
Wel, Belgi\u00eb is daar. Alleen hebben wij het aangevuld met een bijlage: \u201cen we doen toch
voort.\u201d
Dus ja, waarde burger: de pensioenhervorming zal u raken.
Niet als opluchting, maar als rekening.
Werken loont \u2014 behalve voor u.
De put wordt niet gedicht.
Er komt gewoon een tweede naast, \u201cvoor het evenwicht\u201d.
Ondertussen krijgt u een brief:
\u201cU moet meer bijdragen aan de solidariteit.\u201d
Solidariteit betekent vandaag dat u betaalt \u2014 en iemand anders ontspant.
De zelfstandige die blijft ploeteren.
De werknemer die zijn loonstrook opent met het gevoel een horrorfilm te bekijken.
De ondernemer die elke maand meer afdraagt dan hij overhoudt.
Zij zijn de sponsors van het gratisbeleid inclusief subsidiedrift, incluis overheidsbonnussen
Een beleid waarin \u201cgratis\u201d altijd betekent dat u betaalt.<\/p>\n\n\n\n
De overheid lijkt wel een verjaardagsfeest zonder taart: iedereen wil een stuk, niemand bakt
ze.
En terwijl u de afwas doet, roept iemand bovenaan het buffet:
\u201cVerdeel en heers!\u201d
Want dat werkt nog steeds perfect.
Zet de priv\u00e9 tegen de ambtenaar, de werkende tegen de gepensioneerde, de zelfstandige tegen
de loontrekkende, en iedereen vecht met elkaar \u2014 behalve met de overheid.
En zo blijft het systeem overeind.
De staat blijft gulzig, de burger verdeeld, en de rekening stijgt.
Dat, beste mensen, is de enige hervorming die hier consequent wordt toegepast.
Verdeel en heers.
Het werkt.
Voor hen dan toch. En ook voor U, want de brave Belg blijft thuis.
Dus, waarde burger, wees gerust:
Werken loont \u2014 behalve voor u.
U schept water, zij drinken champagne.
Welkom in Belgi\u00eb.
Waar solidariteit een abonnement is,
en u de enige bent die het niet kan opzeggen.<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
Sandra De Brauwer, bestuurslid Voor U <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Weet u het nog, waarde burger?Toen de werkloosheidskassen nog vol zaten, en de ASLK geen museumstuk was in hetNationaal Archief van Goede Bedoelingen?Toen men nog sprak over sparen, en niet over \u201cstructurele tekorten\u201d met een glimlach van2 miljard? Ach, de zoete geur van nostalgie.Toen geld nog van papier was, en niet van lucht.Toen men geloofde… Lees meer »Werken loont… behalve voor u<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":13,"featured_media":24303,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"neve_meta_sidebar":"","neve_meta_container":"","neve_meta_enable_content_width":"","neve_meta_content_width":0,"neve_meta_title_alignment":"","neve_meta_author_avatar":"","neve_post_elements_order":"","neve_meta_disable_header":"","neve_meta_disable_footer":"","neve_meta_disable_title":"","footnotes":""},"categories":[2],"tags":[],"class_list":["post-24301","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-binnenland"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/vooru.org\/ongezouten\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/24301","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/vooru.org\/ongezouten\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/vooru.org\/ongezouten\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vooru.org\/ongezouten\/wp-json\/wp\/v2\/users\/13"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vooru.org\/ongezouten\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=24301"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/vooru.org\/ongezouten\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/24301\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":24302,"href":"https:\/\/vooru.org\/ongezouten\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/24301\/revisions\/24302"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vooru.org\/ongezouten\/wp-json\/wp\/v2\/media\/24303"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/vooru.org\/ongezouten\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=24301"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/vooru.org\/ongezouten\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=24301"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/vooru.org\/ongezouten\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=24301"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}