De Europese Unie staat op het punt haar handelsrelaties met de Mercosur-landen (Brazili\u00eb, Argentini\u00eb, Uruguay en Paraguay) verder te verdiepen. Voorstanders wijzen op economische kansen, maar in de landbouw- en voedingssector groeit de onrust. Niet alleen boeren, maar ook supermarkten en consumentenorganisaties waarschuwen dat vrijhandel zonder gelijkwaardige productiestandaarden een re\u00ebel risico vormt voor voedselveiligheid en eerlijke concurrentie.<\/p>\n\n\n\n
Die bezorgdheid is geen buikgevoel. Ze wordt ondersteund door offici\u00eble EU-controles, wetenschappelijke studies en concrete afkeuringen van importzendingen.<\/p>\n\n\n\n
De Europese Commissie publiceerde een auditrapport over Brazili\u00eb waarin expliciet sinds 2020 wordt verwezen naar vier RASFF-meldingen voor residuen van farmacologisch actieve stoffen in Braziliaans vlees. Het ging om twee dossiers in rundvlees en twee in pluimvee, met onder meer de antibiotica chloramfenicol en oxytetracycline en het antiparasitaire middel doramectine .<\/p>\n\n\n\n
RASFF (Rapid Alert System for Food and Feed) is het Europese waarschuwingssysteem voor voedselveiligheid. Wanneer een product daarin wordt gemeld, betekent dit dat het niet voldoet aan EU-veiligheidsnormen en een risico kan vormen voor de consument.<\/p>\n\n\n\n
In Zuid-Amerika behoren Brazili\u00eb en Argentini\u00eb tot de grootste producenten van genetisch gemodificeerde gewassen ter wereld.<\/p>\n\n\n\n
Volgens gegevens uit landbouwrapporten zijn deze landen belangrijke producenten van GMO-soja en GMO-ma\u00efs :<\/p>\n\n\n\n
Dit betekent dat een substantieel deel van de landbouwproductie in deze landen direct voortkomt uit genetische modificatie-technieken, vooral gericht op herbicide-tolerantie en opbrengstverbetering.<\/p>\n\n\n\n
Generaties van genetische technieken worden gebruikt<\/p>\n\n\n\n
Naast klassieke genetisch gemodificeerde organismen (transgene gewassen) zijn in sommige Mercosur-landen ook gene-editing technieken gereguleerd (zoals CRISPR-geselecteerde varianten), vooral in Argentini\u00eb, waar een kader bestaat om producten die g\u00e9\u00e9n permanente vreemde DNA-inbreng bevatten anders te behandelen dan klassieke GMO\u2019s.<\/p>\n\n\n\n
E\u00e9n GMO-tarwevariant (HB4) uit Argentini\u00eb kreeg commerci\u00eble goedkeuring import en verwerking in een beperkt aantal landen (zoals Brazili\u00eb voor gebruik in diervoeder en verwerking). Grote afzetmarkten \u2014 waaronder de Europese Unie \u2014 hebben HB4-tarwe niet goedgekeurd voor voedselgebruik. Exporteurs vrezen dat vermenging met conventionele tarwe kan leiden tot handelsblokkades of weigeringen.<\/p>\n\n\n\n
EU-regels voor GMO\u2019s verschillen sterk van Mercosur<\/strong><\/p>\n\n\n\n De EU heeft een van de strengste wettelijke kaders wereldwijd voor GMO\u2019s:<\/p>\n\n\n\n Dit staat in contrast met veel Mercosur-landen, waar GMO\u2019s veel ruimer worden toegepast en genetische manipulatie ook een integraal onderdeel is van de landbouwsector (bijv. Roundup-Ready soja).<\/p>\n\n\n\n Een rapport, gepubliceerd door de Europese Rekenkamer, stipuleert dat van buiten de EU ge\u00efmporteerde olijfolie, niet of slechts sporadisch gecontroleerd wordt op de aanwezigheid van bestrijdingsmiddelen.<\/p>\n\n\n\n Negen procent van alle Europese olijfolie wordt gemaakt met importolijven, voornamelijk vanuit Tunesi\u00eb (75%), en in mindere mate uit Turkije, Argentini\u00eb of Marokko. Volgens het rapport is er geen of weinig controle op deze producten, wat bestrijdingsmiddelen en andere verontreinigingen betreft.<\/p>\n\n\n\n Europa hanteert op papier zeer strenge controlemechanismen voor importvoeding, maar de lidstaten zijn zelf verantwoordelijk voor het opzetten van deze controles.<\/p>\n\n\n\n De mogelijke aanwezigheid van in de EU verboden bestrijdingsmiddelen in ingevoerde producten is een bijzonder gevoelig punt voor Europese landbouwers. In hun verzet tegen het vrijhandelsakkoord met de Latijns-Amerikaanse Mercosur-landen wijzen landbouworganisaties al langer op het gebrek aan gelijkwaardige controles op gewasbeschermingsmiddelen. Recente vaststellingen versterken nu hun wantrouwen in de effectiviteit van de Europese controlesystemen.<\/p>\n\n\n\n Ook traceerbaarheid is een probleem. De auditors stelden vast dat het moeilijk is om vooral verwerkte voedingsproducten over de grenzen heen te volgen. Dit geldt vooral voor producten uit meer dan \u00e9\u00e9n EU-land, of uit een combinatie van EU- en niet-EU-landen.<\/p>\n\n\n\n Dat is precies waarom zelfs supermarktfederatie Comeos zich achter de boeren schaart in het Mercosur-dossier. Hun standpunt is helder: handel is alleen aanvaardbaar als dezelfde productienormen gelden voor iedereen. Zonder gelijkwaardige normen ondergraaft vrijhandel niet alleen het inkomen van boeren, maar ook het vertrouwen van consumenten in de voedselketen.<\/p>\n\n\n\n Mercosur draait niet alleen om geopolitiek of exportcijfers. Het raakt aan een fundamentele vraag: mag voedsel dat onder lagere gezondheids- en gebruiksnormen is geproduceerd vrij concurreren met Europees voedsel dat aan de strengste regels ter wereld moet voldoen?<\/p>\n\n\n\n In tegenstelling tot de EU kent niet elk Mercosur-land even strikte traceer- of labellingwetten voor GMO\u2019s. Dit maakt de controle lastiger \u2014 vooral als producten worden verwerkt in complexe internationale ketens.<\/p>\n\n\n\n De kernen van het probleem: Onze gezondheid en oneerlijke concurrentie door een niet gelijk speelveld, een kwetsbaar controlesysteem.<\/p>\n\n\n\n De Mercosur-landen hebben wel regelgeving rond diergeneesmiddelen, GMO en bestrijdingsmiddelen maar:<\/p>\n\n\n\n EU-instanties zijn afhankelijk van documenten uit het land van oorsprong<\/p>\n\n\n\n Dat cre\u00ebert twee risico\u2019s tegelijk:<\/p>\n\n\n\n 1. Volksgezondheid \u2013 residuen en resistente bacteri\u00ebn kunnen via voedsel worden ge\u00efmporteerd.<\/p>\n\n\n\n 2. Oneerlijke concurrentie \u2013 Europese boeren moeten werken met strengere regels en hogere kosten, terwijl importproducten met lagere standaarden goedkoper op de markt kunnen komen.<\/p>\n\n\n\n 3. De EU beschikt over een juridisch sterk controlesysteem, maar het is risicogestuurd, niet waterdicht, deels gebaseerd op vertrouwen in derde landen en gevoelig voor schaalvergroting door vrijhandel.<\/p>\n\n\n\n De EU-waarschuwingssystemen, auditrapporten en wetenschappelijke data tonen aan dat antibiotica en andere veterinaire residuen in Zuid-Amerikaanse productieketens geen theorie zijn, maar een aantoonbaar risico. In zo\u2019n context is een kritische houding tegenover het Mercosur-akkoord geen protectionisme, maar een kwestie van voedselveiligheid, consumentenbescherming en eerlijk beleid.<\/p>\n\n\n\n Bij deze een oproep aan consumenten en andere organisaties, met name Testaankoop, Gezinsbond, Bond Beter Leefmilieu, Natuurpunt, BEUC (Bureau Europ\u00e9en des Unions de Consommateurs), Foodwatch en vele anderen om samen met de landbouworganisaties 1 front te vormen. Dit is geen landbouwprotest alleen. Dit is een oproep aan consumentenorganisaties en burgers om mee te waken over voedselveiligheid, transparantie en gelijke normen.<\/p>\n\n\n\n Filip Boone<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" De Europese Unie staat op het punt haar handelsrelaties met de Mercosur-landen (Brazili\u00eb, Argentini\u00eb, Uruguay en Paraguay) verder te verdiepen. Voorstanders wijzen op economische kansen, maar in de landbouw- en voedingssector groeit de onrust. Niet alleen boeren, maar ook supermarkten en consumentenorganisaties waarschuwen dat vrijhandel zonder gelijkwaardige productiestandaarden een re\u00ebel risico vormt voor voedselveiligheid en… Lees meer »Mercosur: Handelsvrijheid versus voedselveiligheid<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":9,"featured_media":24326,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"neve_meta_sidebar":"","neve_meta_container":"","neve_meta_enable_content_width":"","neve_meta_content_width":0,"neve_meta_title_alignment":"","neve_meta_author_avatar":"","neve_post_elements_order":"","neve_meta_disable_header":"","neve_meta_disable_footer":"","neve_meta_disable_title":"","footnotes":""},"categories":[5,10],"tags":[],"class_list":["post-24325","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-landbouw","category-wereld"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/vooru.org\/ongezouten\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/24325","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/vooru.org\/ongezouten\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/vooru.org\/ongezouten\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vooru.org\/ongezouten\/wp-json\/wp\/v2\/users\/9"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vooru.org\/ongezouten\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=24325"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/vooru.org\/ongezouten\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/24325\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":24328,"href":"https:\/\/vooru.org\/ongezouten\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/24325\/revisions\/24328"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vooru.org\/ongezouten\/wp-json\/wp\/v2\/media\/24326"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/vooru.org\/ongezouten\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=24325"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/vooru.org\/ongezouten\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=24325"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/vooru.org\/ongezouten\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=24325"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}\n
Europa belooft gelijke normen, maar handhaaft niet<\/h3>\n\n\n\n
Waarom ook supermarkten alarm slaan<\/h3>\n\n\n\n
Conclusie: kwestie van voedselveiligheid en consumentenbescherming<\/h3>\n\n\n\n
\n
\n\n\n\n