De langverwachte naamsverandering van Open Vld is er dan eindelijk: Anders. Een mens zou zeggen dat het een poging is om als politieke organisatie alfabetisch te worden gerangschikt en daardoor hoog en zichtbaar bovenaan te staan, maar zo werkt dat niet tijdens verkiezingen. De naam Anders is een wanhopige poging om de kiezer een “ander”, zuiverder imago van zichzelf op te dringen, alsof de kiezer daar opeens zelf niet meer over te oordelen heeft.
Bijvoorbeeld over het komaf maken met nepotisme. De voorzitter zelf probeerde in de media in alle toonaarden bijna zijn eigen link met de De Gucht-dynastie te ontkennen. Maar veel bezwarender is de benoeming van Dorien Robben – de vrouw van plaatsvervangend Brussels minister De Smedt – tot adjunct-directeur van de Brusselse Huisvestingsmaatschappij. Dit raakte pijnlijk genoeg bekend op de dag van de naamswijziging van Open Vld naar Anders.
Bijvoorbeeld over afslanking van de overheid prediken. Toen toenmalig Stephanie D’Hose in 2020 nog voorzitter van de Senaat was, hield ze een pleidooi om ngo’s toe te laten in de Senaat, op kosten van u en mij natuurlijk. Tijdens regering-De Croo kregen we in plaats van een afslanking, net een stijging het aantal ambtenaren en de loonmassa bij de federale overheid. Last but not least moet de burger zich weinig illusies maken over extra bestuurlijke laag die Bart Somers heeft opgericht.
Hoewel mooi op papier, heeft Open Vld (thans Anders) “niets Anders” dan een complexe overheid en oude Belgische politieke (wan)cultuur bestendigd. In plaats van de ernst te zien van een drastische overheidsontvetting, die de burger, zijn vrijheden en zijn koopkracht een flinke duw in de rug moeten geven, zien we een ideologisch liberalisme met zeer geringe impact. De man in de straat reageert laconiek en cynisch over de toekomst van “de liberalen” in Vlaanderen: oude wijn in nieuwe zakken.
Oftewel Anders, maar dan met hetzelfde gefoefel.
Henning Van Duffel, vice-voorzitter Voor U